เรานี่มัน.........

 ไปอ่านเจอกระทู้นี้เข้า [จิ้มซะ] เลยเพิ่งรู้สึกตัวเอง  ที่เราเขียน วางโครง คิด  ทุกอย่างมันเพื่อสนองตัวเราเองทั้งนั้นเลย

เราอาจไม่ได้เขียนนิยายที่มันรุนแรง เหมือนอย่างที่ท่านๆทั้งหลายเขายกตัวอย่างมา (เช่น ความแตกแยกของครอบครัว เป็นต้น)
แต่ความคิดเรา ไม่มีเรื่องไหนที่คนในเรื่องปกติธรรมดาเหมือนคนธรรมดาๆเลย

อาจไม่แตกต่างจากคนทั่วไปมากในบางพลอต (เช่นที่วางไว้ให้นางเอกบ่นเรื่องของ 'ดอกฟ้ากับหมาวัด' และ 'วัตถุนิยม - วัดค่าคนด้วยสิ่งของ') แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นประเภทที่พบเดินสวนผ่านกันไปมาอยู่ในทุกวันของชีวิต

ถ้าไม่ต่างจากคนอื่น ตัวเอกในเรื่องก็ต้องมีความทุกข์
ไม่มีไหนเลย ที่เป็นเรื่องของคนธรรมดาสามัญทั่วไป...

ไอความทุกข์นี่เห็นได้ชัด ว่าเขียนเพื่อสนองตัวเอง
ตัวเองทุกข์นิดๆหน่อยๆ รับไม่ค่อยได้ ยังจะไประบายให้คนอื่นต้องทุกข์อีก

ตูนี่มันช่างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
ฟระ!!!!!!!!!!!!!!!!!!