น้ำตา

บางครั้ง... ก็ได้สัมผัสว่า ความรู้สึกที่แทบไม่อาจจะบรรยายได้นั้นเป็นเช่นไร

บางครั้ง... ที่แทบพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว มีแต่ความรู้สึกที่อัดอยู่แน่นไปหมด

บางครั้ง... ที่สิ่งที่ทำได้อย่างเดียวคือปล่อยให้น้ำตารินไหลลงมา ไม่มีแม้แต่บทเพลงจะขับกล่อม ไม่มีอะไรจะแทน

หรือบรรยายสิ่งที่รู้สึกอยู่นี้ได้เลย..

ไม่อาจจะคร่ำครวญได้ดังเช่นผู้อื่น.. ทว่าก็ไม่อาจจะร่ายบทกวีอย่างที่เคยภูมิใจนักหนา
ไม่อาจจะแสดงความรู้สึกได้มากไปกว่าน้ำตา ที่ไหลลงมาเงียบๆอย่างไม่มีใครได้ยิน

เจ็บ.. เจ็บปวดยิ่งนัก..

ความรวดร้าวไหลปลาบไปทั้งร่าง กึ่งหนึ่งนิ่งขึงด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยาย อีกกึ่งหนึ่งร่ำร้อง พร่ำปลอบด้วยถ้อย

คำที่ไม่อาจจะรู้สึกและเข้าใจ

เศษเสี้ยววินาทีเนิ่นนานเนิบช้า ราวเวลาจะหยุดนิ่งอยู่แต่ ณ ที่นี้ ความเจ็บปวดจะมิมีวันเลยผ่าน อนาคตมิมีวันจะมาถึง
ไม่มีอีกแล้ว อดีต อนาคต หรือปัจจุบัน มีแต่ห้วงความว่างเปล่าเวิ้งว้าง ถมเต็มด้วยความเศร้า เป็นโลกที่ไร้ทางออก

080822 Oh... my...

ตามใจไปสุดฟ้า..

แปลกดี.. เราเห็นเธอครั้งแรกจากวีดีโอในเน็ต รู้สึกถูกชะตายังไงก็ไม่รู้สิ แต่ใจ..เหมือนมีอะไรมาเรียกให้ไป.. ให้ข้ามฟ้าไป..ยังแดนที่เรารู้ว่าตนเองไปถึงได้นั้น..

แต่แปลก..มันช่างแปลกประหลาด.. ไม่รู้จักแต่เหมือนรู้จัก เฉยๆ..แต่เหมือนในความรู้สึกมีม่านหมอกเบาบางที่เราคล้ายจะไม่รู้จัก

แปลก... ไม่รู้สึกสุดเอื้อม เหนือจะเอื้อม ไกลเกินไขว่าคว้าบ้างหรือ? ไม่เลย.. ไม่เลย.. แม้ฟ้าขวาง แผ่นดินคั่น ภาษาแผกกัน และแตกต่างอีกมากมาย..

แปลกนะ.. ที่เรารู้สึกว่าตัวเองจะส่งอะไรไปถึงคนนั้นได้..

จอมขวัญ.. ท่านรัตี..

จอมขวัญ ท่านก็คือข้า คืออันกาลเฉกเดียวกัน ยามไร้ท่าน ย่อมไร้ข้า

จอมขวัญ ท่านคือจอมรัตี
คือแหล่งพักพิงแห่งข้า.. อันธกาล..