จอมขวัญ.. ท่านรัตี..

จอมขวัญ ท่านก็คือข้า คืออันกาลเฉกเดียวกัน ยามไร้ท่าน ย่อมไร้ข้า

จอมขวัญ ท่านคือจอมรัตี
คือแหล่งพักพิงแห่งข้า.. อันธกาล..

พิทักษ์ใจ (กลอนพร้อมกลิ่นแฟนตาซี)

-เดชคำภีร์พิทักษ์หทัย-

คัมภีร์นี้มีไว้เพื่อหทัยรัก
ด้วยประจักษ์รักนั้นแสนยิ่งใหญ่
คัมภีร์นี้มิได้มีไว้เพื่อใคร
ด้วยมีไว้เพื่อเจ้าเพียงผู้เดียว
คัมภีร์นี้มีเผื่อผู้หักหาญ
เจ้าจอมมารหฤทัยให้แดดิ้น
เคล็ดวิชาตรีภพจบแผ่นดิน
ทุกสิ้นสิ่งเพื่อเจ้ายอดจอมดวงใจ

[กลอน] In twilight|ก่อนเปลี่ยนแสง

ก่อนรัตติเยื้องกรายข้ามแผ่นฟ้า
ก่อนดาราขยับคล้อยสาดแสงใส
ก่อนสุรีย์ลับลาโลกาไป
ก่อนแขไขขึ้นเป็นชวาลา
จงตื่นเถิดราชาแห่งไร้สี
จอมรตีขวัญฟ้าตื่นเถิดหนา
ดวงหทัยท่านตื่นเถิดแก้วตา
จักให้ข้ารอคอยอีกเท่าใด

ปล. ต่อไปนี้เป็นภาพในใจคนเขียนขณะแต่ง

.......
ฟ้าเบื้องนอกเริ่มผลัดจากทิวาสู่ราตรีแล้ว.. เฉดสีน้ำเงินไล่ระดับเข้มขึ้นจากเบื้องบน เทลาดสู่เบื้องล่างอันยังคงสว่างไสวด้วยแสงสีส้มทอง
ดารายังมิปรากฏ.. สุรีย์ยังมิลับลา.. ทิวายังมิผ่านไป..

เสียงฝีเท้าดังเป็นจังหวะก้องมา จากโถงบันไดเวียนที่ทอดจากเบื้องล่างขึ้นสู่หอคอยนี้ หญิงสาวเดินเข้ามายังที่นี้ทุกวัน

เธอนั่งลงเคียงข้างร่างที่ทอดยาวอยู่บนเตียง หลับตาพริ้มอยู่ในห้วงนิทราแห่งตน เธอดึงมือใต้ผ้าห่มสีขาวออกมากุมไว้ เหม่อมองไปยังทิวทัศน์ในแสงสีส้มแลเฉดสีน้ำเงินเบื้องนอก หันกลับมาจับจ้องดวงหน้าที่มิยอมรับรู้ซึ่งสิ่งใดๆ

"..จงตื่นเถิดราชันแห่งไร้สี..
.........จอมรตีขวัญฟ้าตื่นเถิดหนา......"

เธอเรียก แต่ก็มิมีวี่แววว่าคนคนนั้นจะตื่นขึ้นมา..

"ดวงหทัยท่านตื่นเถิดแก้วตา..
....จักให้ข้ารอคอยอีกเท่าใด....."

ใบไม้สีดำ..

ใบไม้สีดำ..ใบไม้สีดำ..ใบไม้สีดำ...

ดำมะเมื่อมประดุจนิลกาฬ ดุจโดนพิษร้ายล้างผลาญ จนร้างไร้สีเขียวอันเป็นศักดิ์ศรีแห่งใบไม้

ใบไม้อันร่วงหล่นลง ไร้ซึ่งผู้ใดจะแยแส ไร้ซึ่งผู้เห็นคุณค่า กับใบไม้ที่เป็นเถ้าถ่านสีดำนี้

ดำดุจย้อมถูกด้วยหมึก ดำดุจถูกเผาไหม้จนเกรียม ดำอย่างมิมีสีใดเจือปน
ดำจนเลือนหายไป ดำจน.... มิอาจคงอยู่ได้. โดยไร้ซึ่งทุกข์อันท่วมท้นในใจ....

สีดำนั้นเอย..สีแห่งอันธการ สีศักดิ์สิทธิ์อันกลืนกินโลกหล้า สีอันสำคัญยิ่ง ด้วยสร้างสรรค์ให้โลกมีมิติ สี..อันเป็นพื้นฐาน อันเป็นที่รวมของทุกสีในโลกใบนี้

สีอันแม้ผิดแปลกแตกต่าง แต่คงความเป็นตัวตนไว้สูงยิ่งนัก สีอันไม่อาจมีสีใดอาจลบล้าง สีอันไม่มีสีใดอื่นจะแอบแฝง
ลึกล้ำ ดำหม่น หากแต่...งดงามยิ่งนัก...

ใบไม้สีดำ.. ใบไม้สีดำเอย...

ร้างหายในความทรงจำแห่งหมู่ชน มิมีใครทอดเห็นแม้เงา...

แม้เมื่อมีชีวิตเป็นสีดำ แต่ก็จักสู้ไป ด้วยเราเป็นเช่นนั้น..
มิได้แบกรับสิ่งที่เป็น แต่เพราะเป็นสิ่งนั้น.. เราจึงเป็นเรานี้...

..เป็นใบไม้สีดำ...

ดำอันโดดเดี่ยว.. ดำอันแตกต่าง..

โดดเดี่ยวจนด้านชา แตกต่างจนมิมีผู้ใดกล้าเข้าใกล้...

แต่แม้เป็นเช่นไรก็ตาม เราจักทำ ในสิ่งอันเราต้องทำ สิ่งอันเป็นหน้าที่ ด้วยสิ่งนี้ จึงเป็นเราขึ้นมา..

ด้วยหน้าที่..จึงมีอำนาจ..
ด้วยอำนาจ..จึงมาพร้อมภาระบนบ่า
ด้วยภาระ..จึงลิขิตหนทาง..
ด้วยหนทาง..จึงก้าวเดิน
ด้วยก้าวเดิน..จึงพบอุปสรรค
ด้วยอุปสรรค..จึงได้มีชีวิตเป็นเช่นนี้..

ราชันแห่งอันธกาลเอย...


http://www.forwriter.com/mysite/forwriter.com/forwriterroom/freewriting.htm
1 - ใบไม้สีดำ - 29 มีนาคม 2550 11:30-11:40